Tegen een uur of zes 's avonds, dan wordt het donker, zie je ze door een gaatje in het muggengaas van het keukenraam geleidelijk toestromen.
Zwartrode mieren, die het GFT-potje overmeesteren wanneer dat weer even door de Mens verwaarloosd werd. Gigantische mieren, want zo zijn insecten in de tropen. Ze blijven tot zonsopgang.
Gisterochtend vroeg hebben ze voor het eerst écht indruk op me gemaakt. Ik zag er twee versterking krijgen van drie andere, om drie sinaasappelpitten te roven. Op zich niet zo gek, voor een beest dat tot een tienvoud van zijn eigen gewicht kan dragen en tot een gesofisticeerde samenleving behoort.
Maar ze maakten indruk door de coördinatie en discipline in hun actie: het potje beklimmen, pitten eruit, in rechte lijn weer naar buiten met de buit. Teamwork om van versteld te staan. Daar kan menig ngo hier nog wat van leren. Waarom net die pitten? En niet dat aangebrande stukje broodkorst? Aan het ontbijt voelde ik me een klein mensje vol bewondering.
0 reacties:
Een reactie plaatsen