De macht van verf

De ene probeert het met een petje, de andere met een sombrero. Ook de goede oude rode ster doet het nog. En waarom geen socialistische mangoboom, een groen vlaggetje, spade of haan?

Lokale verkiezingen winnen in Noord-Peru, dat doe je niet alleen door het uitdelen van kilo's rijst en beloften over water en elektriciteit. Kandidaten moeten vooral schilderen, en daarbij niet op een liter verf kijken.

In de regio Cajamarca, die een van 's lands hoogste analfabetismecijfers heeft, zijn de huizen gehuld in verkiezingspropaganda. Daarbij tellen, meer dan de woorden, de beelden.

Stemmen moet iedereen, ook de analfabeten. Je kan dus als kandidaat maar beter met een krachtig icoon uit de hoek komen, waarmee zowel boer als stadsmens zich identificeert. Op de lijsten zetten de ongeletterden dan maar eenvoudigweg kruisjes bij het icoontje van hun voorkeur.

Mijnbouwbedrijven doen hun best om zich in deze schildertraditie te integreren. In de noordelijke bergen van Peru probeert Río Blanco Copper S.A. zich verfgewijs een imago aan te meten van bomenplanter- voorlopig zonder succes. Het bedrijf wil één van 's werelds grootste kopermijnen beginnen in het brongebied van de Amazonerivier, maar duizenden boeren maakten drie jaar geleden in een volksraadpleging duidelijk dat het niet welkom is. En het ziet er niet naar uit dat wat verf daar nog iets aan kan veranderen.