Eind juni. Vergadering met tweehonderd boeren in de uiterst noordelijke Andes van Peru. Zeventien uur reizen en daarna desnoods de nacht doorvergaderen, dat hoort erbij. Problemen oplossen doe je hier met basisdemocratie en die kent geen tijd.
Eerste punt (hiervoor is onze delegatie gekomen): een campagnetekst waarin de boeren hun gronden vrij van mijnbouw verklaren. Veel discussie is er niet, want iedereen is toch tégen mijnen, onder elk beding. Boeren moeten niet van nuances weten.
En toch, twee uur heen en weer gepraat zijn al snel voorbij. Het gaat meer om het zeggen zelf dan om wát- het publiek, het luisteren, dat is wat waardigheid geeft aan deze mensen, hiervoor lijken de meesten gekomen te zijn. Het besluit is al genomen, maar nog niet alles gezegd.
De aandacht verslapt. Dan, een besnorde hoge hoed staat recht: "Beste voorzitter, beste aanwezigen, misschien zijn die twee, dat koppeltje, engeltjes die God ons gestuurd heeft om ons vergeten volk te helpen. Dat wou ik maar gewoon even zeggen. Bedankt".
Stilte. Bloos.
Niet weten waar kruipen of kijken, maar ook stiekem fier.
De voorzitter hoest, verlost ons met de volgende punten op de agenda. Gestolen meters grond, overspelige vrouwen, zieke koeien en corrupte politieagenten. We schuiven stilletjes naar buiten.
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
0 reacties:
Een reactie plaatsen