De bleekbenen

Daar loopt er weer eentje. Witte, iets te korte short en al even bleke benen. Petje op, vrouw aan de hand. Twee identieke kaaweetjes die ter hoogte van de heup bengelen. Toegegeven, soms moeten we zelf niet veel zeggen, maar in dit geval spuwen we het gal gretig in het rond.

Want zij zijn de schuld van de twee in poncho's gehulde hoofdstadsjongens met camouflagekleurige petjes die de hele muzikale traditie van de Andes in vijf minuten verkrachten, Guatanamera en El Condor Pasa zonder gewetensbezwaren op een hoopje gooien. Als het maar op cultuur lijkt, de latino-fantasie van de toerist prikkelt en kleurtjes heeft. Hun gitaar zit bijna in je bord, hun panfluit in je oog. En daar geven die bleekbenen dus hun kleingeld aan.

Om dan nog maar te zwijgen over hoe ze worden opgelicht, de bleekbenen, overal en door iedereen. Het zou medelijden horen op te wekken, maar in dit geval denkt een mens hardvochtig het zal hen leren.

Dringen en duwen in de rij, geen rijst lusten, ervan uitgaan dat de hele wereld Engels spreekt. Bleekbenen veronderstellen dat ze altijd alleen in hun hotel zijn en ontpoppen zich daar bovendien tot ware hooligans wanneer er bier in de buurt is. Een plundertocht doorheen Peru, Pizarro achterna. Alles moet gedaan worden, en het moet snel, leuk en niet te moeilijk zijn. Het draait om het lijstje en het schrappen.

Terwijl ik mijn hart vasthoud voor het onvermijdelijke Machu Picchu (want Machu Picchu ís toch gewoon Peru?), denk ik nooit meer op reis. Maar dat is dan misschien weer wat overdreven, dus gooi ik maar gewoon mijn lijstjes weg.