Het nichtje is zeventien, heeft van de wereld niets gezien. Op zich niets nieuws, want hier hoort die wereld voor vrouwen niet verder te gaan dan het huis en de dag zelf. Rijst op het vuur, handen in het zeepsop, hoogstens naar buiten om een limoen te plukken. Soms ver weg reizen met een soap, wanneer de avonden weer te warm zijn. De tv als het venster van een trein, centraal in de kamer als een schrijn.
Die ochtend vertelt de tante ons dat het een abortus wordt: ze staan klaar met de papieren, gaan bij de dokter "informeren". Alleen: het nichtje is al zes maanden ver. Toen ze uit haar dorp in de heuvels naar de stad kwam, een maand of twee geleden, wist ze het dus al. Maar nog een kind erbij in huis, nee, dat zou niet gaan, lijken ze vandaag te hebben beslist.
's Middags is het abortusplan afgevoerd. Geen geld en hoe dan ook toch niet meer mogelijk. In juli zal het nichtje bevallen, een dochtertje dat niet zal wenen, beloven ze. De papa blijft in de campo, lachen ze verlegen. Papa stuurde het nichtje de wereld in en werd toen taboe.
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
0 reacties:
Een reactie plaatsen