Op iets meer dan een half jaar van de regionale verkiezingen begint de strijd om het om-ter-linkste zijn. Gepaard met hevige discussies over wat links dan wel (niet) is. Boeren die zich communist verklaren, anderen groen. Sommigen omgekocht. Een meerderheid die zich gedeisd houdt en er zich voortploegend het zijne of hare van denkt.
Op kantoor proberen ze met de boerenleiders de violen te stemmen. Daar wordt heel wat bij gelachen, heftig gepalaverd over NGO's versus sociale basisbewegingen, in de politiek stappen of niet, om te besluiten dat alles in Peru de rechtse kant blijft opgaan.
Bewegingen lijden onder verkiezingen, ze verbrokkelen onder vocabularia en het geduw om wie wat mag zeggen. Dat is de tragische macht van de taal. Al deze goeie mensen willen allemaal hetzelfde, maar dan met andere woorden.
0 reacties:
Een reactie plaatsen