Don Felipe

Een namiddag alleen op kantoor, drie dagen na de bijeenkomst in Tamborapa. Iedereen kan aankloppen bij de VIMA, zo ook de heer Felipe, geoloog en rechterhand van ingenieur/brein achter het Oro Verde-project, Villachica. Met een officieel Smallvill-statement onder de arm geeft hij me een klamme hand: dat ze voorlopig hun project gaan opschorten in Tamborapa. Ze willen geen ruzie met de Rondas Campesinas, geen tweede baguazo. Overwinning voor de boeren, ter bewaring van de sociale rust.

Ach, de mensen verstaan hen gewoon niet, zo spreekt de geoloog. Ze moeten wat meer, en juister, geïnformeerd worden. Andere dorpen in de streek zijn niet zo dom, gebruiken tenmiste hun kansen. De boertjes die zelf goud zijn beginnen delven, en daarvoor kwik gebruiken, da's toch slechter? Nee, Smallvill heeft alleen maar het beste voor met mens en berg, meer nog, laat de omgeving gezónder achter dan ze al was. Ze moeten niet komen klagen, die van Tamborapa, wanneer ze arm blijven, terwijl de dorpjes rondom rijk worden. Duurzaam rijk!

Of ik dus niet de technische details (vijf bladzijden blauwe kleine lettertjes met een nietje erin) nog eens grondig wil bestuderen, als vrijwilliger van het vicariaat. Dat ik geen geoloog noch bio-ingenieur ben, mompel ik, nog steeds anoniem, maar dat ik mijn best zou doen. Verder mag ik Don Felipe altijd bellen.

Het is gemakkelijk om in niets te geloven als het over mijnbouwbedrijven gaat, zoals mijn collega's. Slechte voorbeelden, genoeg geschiedenis. Het kapitaal dat altijd ten koste van iemand moet gaan. Het verhaaltje van de geoloog klonk nu ook wel net iets te goed betaald. En toch zouden we moeten willen dat het anders kán. Dat boeren altijd willen blijven boeren, ook dat is soms immers wat kort door de bocht.